زنی به طعم خاک

سلام به ماه بيدار

سلامم كيانوش عزيز / تو روزگار گلي كه گشته خوار ميداني ؟

dehgani.persianblog.com
سر بزنيد لطفا
با سپاس محمود دهقاني

كيا نوش - عزيزم - هم سخت گرفتارم و هم اين اينترنت لعنتي اينجا بازي دارد . خيلي وقت ها نمي شود بازش كرد. آنقدر كه نمي شود حتي گاهي ميل بزنم . دلم همچنان برات تنگ است . مي بوسمت هزار بار

فغان ! که سرگذشت ما
سرود بی اعتقاد سربازان تو بود
که از فتح قلعه ی روسبیان
باز می آمدند .

دوست عزیز نظرتو برای مقاله ی جدیدم میخوام بدونم و همین طور بلاگم.

نمي نويسي؟ من دل تنگ آن حس غريب از خواندن توام كه هيچ ندانستم چه حسي است در من.

به فضای پشت سرت خیره شده ام . تو را می خوانم . بیا مرا بنویس !

در این صف همچنان عمر می بازیم و نوبتمان هیچگاه نمی رسد .

سلام
خوب است . زیبا و دوست داشتنی
من هم گویه هایی دارم . دلم میخواهد حرف مرا نیز بشنوی یا بهتر است بگویم ببینی . اردتمند شما دوست گرام

گل من، پرنده اي باش و به باغ باد بگذر.
مه من، شکوفه اي باش و به دشت آب بنشين.
گل باغ آشنايي، گل من، کجا شکفتي؟
که نه سرو مي شناسد، نه چمن سراغ دارد.
نه کبوتري که پيغام تو آورد به بامي
نه به دست مست بادي گل آتشين جامي
نه بنفشه يي نه بويي، نه نسيم گفت و گويي
نه کبوتران پيغام، نه باغهاي روشن....

سلام ... شعرتون زيبا بود .. از وبلاگ زلال پرست به اينجا اومدم ... خوشحالم با شما اشنا شدم ... موفق باشيد .

خيلی عجيبه،هيچ وقت نتونستم بفهمم که چه حسی از خوندن اين نوشته ها به من دست می ده ؟

برای نجات ایران انتخابات دوره هفتم را تحریم کنیم

http://home.c2i.net/hasanagha/tahrim

لذت بردم به من سر بزن .
تا آخر ابی ها منتظرت خواهم ماند
http://alinonline.blogspot.com

گفتم چقدر زود بود
در خانه ای که ما را صبح از هم برد

و شب که در من زخم می زد
بر خواب انگشتان
نمک بود

آهنگ اينجا آدم رو مجذوب خودش مي كنه

اميدوارم که کار نمايشگاهت خوب پيش رفته باشد. می‌دانی که من چقدر شيفته تکه تکه کلمه‌ها و نقاشی‌هايت هستم. دريغ و حسرت بسيار بر خودم که نتوانستم در نمايشگاه باشم. حالا نوبت شماست؛ گرچه خانه ما خالی از نقش و شعر است.

كيانوش نازنين تبريك براي نمايشگاه
كاش بودم . دسته گلي زيبا از طرف من بگير و در پاي تابلوهات بذار. ممنون

صبح مرده به بهاي سر انگشتي

سلام.....وقتی خبرم کردند که بيا بندرعباس، گفتم که بی خيال من بشوند که چند سالی است خودم را غدغن کرده ام که جايی بروم و کسان ديگری را با انگشت نشان دادم که اين ها می توانند نماينده اين نسل باشند و بيايند و خوب حرف بزنند، اما و اگر که آوردند گمانم برد که با يک تير ، دارند دو نشان می زنند: حسن محمودی، داستان نويس و خبرنگار شرق، هوشيار انصاری فر، منتقد و سردبير کتاب سه هفته و يوسف عليخانی، داستان نويس و خبرنگار روزنامه جام جم.

می خواستند کسانی باشند که بعد هم خبررسانی بکنند.

در هرحال ميزگرد انصاری فر و محمودی و من و بعد که محمدحسن مرتجا هم به ما اضافه شد، درباره نسل جديد نويسندگان بود. بحث حسن محمودی را با عنوان گريز احتمالا در آدم و حوا بايد خوانده باشيد، صحبت هوشيار انصاری فر را هم من به زودی تایپ ميکنم و در همين وبلاگ خواهيد خواندش. حرف های من هم که خيلی طولانی شد، گزارشی است از فعاليت های جانبی اين نسل در کنار نوشتن به منظور معرفی خود. پس بخوانيد:

گزارشی از نسل جديد نويسندگان-

نسل افسار گسيخته
........

گاهي هم مي شود نبض رويش را در برهوت معرفت پيدا كرد...
خاك مرده بي نم باران تا ابد خواب مي بيند...
بر خيز تا با نفسي بيدارش كني...
خواستم چيزي براي نقاشي صفحه پيش بنويسم اما ترديد مجالي براي نوشتنم نگذارد...
ليك سخن هماني بود كه گفته آمد...

عالي. باريس هم به يادت هستم. كي مي آيي؟

سلام باز هم مثل همیشه زیبا
بود من احساس می کنم در تولد هر شعرت حیاتی دوباره می گیری این طور نیست؟
امیدوارم موفق باشی

زيبا بود. "تكه تكه هاي من" اما وحشتناك زيبا بود.

حذف فوق‏العاده است، كاش تصويري تلفيقي در بند اول مي‏گذاشتي. منتظر زنگت هستم.

سر زدم

به فضای پشت سرت خیره شده ام ... مرا بخوان !

اي بابا...هميشه ديره!!