زنی به طعم خاک

و ديگر حوصله صبر هم از انتظار سر رفته. دختر تو چرا نمی‌نويسی؟

کوتاه نوشته هايتان هم دوست داشتنی است و هم خواندنی. پايدار باشيد.

تنها چيز جالب وبلاگت
اين موسيقيست "كنى جي"وديگر هيچ
---خوب بهت روحیه دادم---

سطرهای مستور، شعرهای ناسروده‌ی ذراتِ پريشانم را پاره پاره تصوير کردند. قاعده‌ی من، چون ارتفاعِ پستِ هستیِ باد سوارم، بر شن‌های روانی نشسته است که صحراهای خاموش تفتيده را طی می‌کند . . .

من دارم در ميان شن‌ها، زير هجومِ باد و خاکستر، استخوان می‌ترکانم! اصلاً تو کجا هستی؟

خوشم آمد.حرف بيشتري ندارم.

در بستر خواب، پلک‌هايم را گشودم. ديدم توی سرم سوسماری سايه يک کلمه متفکر را می‌جود. راستی فرهنگ لغت‌ات را قرض می‌دهی؟

عزيزم برام حرف بزن .
دوستت دارم

سلام شاعر. نكند سبابه ات را بريده آن تيغها وقت پاشيدن قرمز به روي سياه؟ يا نكند بوي بوم به بامت برده باشد و برف بيوقت بساط بيتوته را برچيده باشد؟ اگر نه پس كجايي؟ همه بهانه ها از يك سو ميوزند. اما باد هم بهانه ميشود اگر كه روزگاري عاشقي كرده باشي و شاعري.....

خيلي لذت بردم.............

کيانوش عزیزم! از ندیدنتان در پراگ خیلی دلتنگ شدم. دور نیست و دیر هم نیست که همدیگر را از نزدیک ببینیم. خوب است که می‌نویسی برای نانوشته‌هايی مثلِ من که حسرت فریاد به دل دارم با این همه حرف که در دهانم منجمد می‌شوند.

كيانوش گلم!!!نمي تونم بهت بگم كه چقدر از ديدن پيامت خوشحال شدم...
و اما اينجا...چقدر به خاك نزديكست.بيشتر از مشتي خاك نمي خواهم.

:)