زنی به طعم خاک

و من سِفرِ خروج را خواهم نوشت، ولو با زبان شعر! ولو باز مسيحا صدای‌اش بلند شود که تو هميشه به شعر آويخته‌ای. من از تمام رگ‌هايم شعر بيرون می‌زند. شاعرِ رنگ‌ها بودن هم کاری است. رنگ‌ها را مزه کردن، خاک را رنگ آلود کردن و زن را خاک آلود. نمی‌دانم. زن‌های من همه از خاک‌اند و همه آب و رنگ دارند. ببخشيد زن‌ها نه، زن! زن برای من شعر است. اميدوارم اين شعرها هيچ وقت برای هيچ کس تبديل به مرثيه نشوند. بگذار هميشه غزل باشند و دلنشين.

کلمه‌ها برای تفاهم خلق نشده‌اند. اصلاً چه چیز در کار تفاهم است؟ حتا تجريدی‌ترين هنرها مگر سوء تفاهم‌های عميق نمی‌آفرينند؟ اصلاً می‌آيند تا «تفاهم»ها را برهم زنند. درباره کلمه سخت نگيريم. شايد جست‌وجوی آن تنزه، در رنگ و صدا هم از بنياد، توهمی بيش نباشد. با کلمه راحت بنشين! شايد اين اثر سال‌ها شعرگويی است که آدم را با کلمه غريبه می‌کند، به غربت کلمه تبعيد می‌کند. راه خروج را بلدی؟ از کلمه به کلمه آويختن؟
نمی‌دانم. فقط بنويس.

کيانوش قشنگم، هميشه گزيده گفته اي و در. راستي چه گونه به اين زيور آراسته شدي؟ اي بسيار که کوشيد ه ام خاموش باشم. آتش گرفتم. نتوانستم. هر بار سرريز شده ام. چه بي تابي هايي در برابرت شد! مرا ببخش.