کنار راه

من از همیشه ی صدات

و چشم هایی که به این شهر دادم

می نویسم

از آدم های این روزها که طاقت خورشید را ندارند

راستی چقدر آینه شبیه ما را رفتار می کند

بدون عنوان

با  موهایی به بوی خزر

بر تهی آینه

تا انکار پوست

کناره ی کدام کرانه قایق توست

وقتی که تجربه های کبود تکرار

از ما قد کشیدند

رد عریانی دریا را آب شدیم

از سمت بی صدا

بر خالی شن.

تقلا

بوی دریا چسبیده بود به تنم

کنار نفس های تو .

روی آب های جهان              طرحی که تعبیر تو  بود                   شکل من

یکدفعه شبیه می شویم .

تنها

بانوی شب

صدام به خلسه می رود

از شب هایی که بوی مرا می گیرند.

 تنم در کلام  تو می پیچد

و ته مانده تصویر ما از هم  -  رنگ پریده

بیرون از طاقت من

دور می شود.

همیشه  در  خواب هایت  راه  می روم .  

بدون نام

به تاخیر تنم نشسته ام
در پلک تو
که راه می افتم
تکه تکه
در تالارهای بی طاقت
با بوی خاک در موهایم و کودکی که در من مرده است.

از خواب
پایین می آيم 

لحن بی حوصله ی  لغت در دهان مرد تکرارمیشود

دچار رفتار

از ارتفاع برهنه
در انزوای پوست
زخم هایم در آیینه رخنه می کنند
به وقت همیشه و هیچ

شکاف دیوار یا سمت تو ...
تن های عاصی با نفس های مدام همخواب می شوند تا شکلی از نیمه که سیگار به سیگار به استخوان می رسد و شکلی از دود...

روی صدای کلاغ
خیال سوخته منم
در رفتار دودهای تار
با بوی بستری از تو
شبیه تکه های تنم_ سکوت.

سمتی خالی از من

از فاصله در سقوطم
وقتی تمام فاصله از من اغاز می شود
و خوابم به سمت دریاست
با بوی عود

دستی آوار می شود

...

گفت: چقدر دیر بود
در جهانی که ما امشب به هم نمی رسیم

و صبح که کنار من مرده بود
خواب می دید
انگشتهای تو را .

تکه‌ تکه‌های من

با این همه جسد در چشم هایم
جايی کنار صدای آوارم
تمام که نه
بوی زنی را گرفته ام که به خاک نشسته است.

این روزها سخت است نوشتن برایم. فاصله دارم با خودم وکلمه . قبلا گفته ام سالهاست دغدغه ام رنگ است و خراش. از همین رو، الان که می نویسم چیزی در من فرو می ریزد، شبیه همان صدای ویرانی که چند روز پیش اتفاق افتاد. سکوت که نه ، شب هفت بغض است. نمایشگاهی دارم نهم ژانویه، اگر چیزی فروش داشته باشد متعلق به بازماندگان این اتفاق شوم است. دستم کوتاه است . با این حال منت دوستانی را دارم که همراه من اند.

چقدر نیستی

تفسیر تو
روی نبض من و جای خالیت

شکل همیشه ی ماه

دیر دیر دیرتر می شوی

از من به هر جا از سمت تنم
مدام صدای متلاشی ست
تا دستی که سالهاست در دوردست
فرو...

عمر همیشه ی کجاست؟

روی شتاب بی حد دیروز
تا روز که میان راه می میرد
من که در حوالی تو.

...

طرح دود
شکاف تقدیرهای ویرانی ست
تا مرزهای زنی که در پلک های تو تکرار می شود .

و من که تا این جا هزار پله رفته ام .

صفر

و این جهان پر از صدای حرکت پاهای مردمیست
که همچنان که تو را می بوسند
در ذهن خود طناب دار ترا می بافند
فروغ فرخزاد

و این جا شکل همیشه متروک نفس
در برهنگی وقت های موقت
نیمی از من معنای دیگری می گیرد
کنار صدای رنگ پریده ی اعداد
و تو ...

بوی مطلق پوست در تابوت .